وصل اينكه از مقام « الجمع » و « الوجود » ومقام « غيب الغيوب » به مظهر تفصيل وجود خبر داد كه كنت كنزا ، أشارت فرمود كه غيب ذات مقام خفاى محض از جميع تعينات ، بلكه منزه از كافهء جهاتى است كه با اطلاق ذاتي معرا از قيد اطلاق منافاة دارد . وبه مذاق تحقيق ، تعين به اخبار موجود در كلام معجز نظام كنت خود تعين مسبوق به اطلاق است . ومعناى « اطلاق » ، ويا اتصاف آن حقيقت به اطلاق ، عدم تقيد به مطلق قيد است ، اگر چه آن قيد نفس اطلاق باشد . چه آن كه حقيقت مقيّد به قيد اطلاق « وجود منبسط » و « نفس رحماني » ، وبه اعتباري « فيض أقدس » مىباشد كه تميز آن از مفيض ومستفيض وفيض به اعتبار تحليل عقلي است بلكه تكثر أسمائي وصفاتى وتعينات اسمائيه به حسب عقل وذهن است وگر نه در أصل حقيقت ، كثرت خارجي منافاة با بساطت ذاتي واجب الوجود دارد . فقوله : كنت اخبار عن تعين مسبوق بالإطلاق . چه آن كه مفهوم « تاء » متكلم مشعر به تعين ، واخبار است از خفاى محض حقيقت ذات كه به « كنز مخفى » از اين حقيقت تعبير نموده . وبه كلام دلنواز فأحببت مشعر است به ميل اصلى وبالأخره حبّ وعشق رابط بين خفاى اصلى وظهور در عرصهء تعين : فأحببت أن أعرف . وجملهء أن أعرف اشاره است به ظهور بعد از خفاى رقيقهء عشقيه وحبّيهء إلهية وظهور ذات للذات در عرصهء كمال ذاتي و « كمال جلاء » در اين مرحله از ظهور . وقوله : فخلقت الخلق لكي أعرف - ودر بعضي تعبيرات : لأعرف - أشارت به آن كه تقدير مقدّرات واظهار جواهر ذات وأسماء صفات وظهور تعينات اسمائيه در عين وحصول ظهور تام يا « كمال استجلاء » بالأخره بر مىگردد به حبّ به معروفيت ذات از ناحيهء أسماء ذات ، ووساطت أسماء ذات جهت ظهور أسماء صفات ، وترتب أسماء افعال بر أسماء صفات با اين ملاحظه كه تقدم مقام « غيب » بر تعين ناشى از كنت ، وتأخر فأحببت لأعرف ، ونيز تأخر ديگر تعينات از يك ديگر بر سبيل ترتيب ، تأخر به حسب رتبهء عقلية است ، نه زمانيه ، ونه ثبوت عدم صريح بين مراتب .